Přes Grossglockner na Mangart a zpět

polski | čeština

Je to už nějaký ten pátek, co jsme naposled podnikli cross-country výlet na našem Stromkovi. Museli jsme to konečně nějak napravit a proto jsme se vydali na týdenní cestu kolem „většího komína“ přes Rakousko, Itálii Slovinsko a Maďarsko. O tom, jestli to za to stálo, proč Marta nemá ráda italské benzínky a jak jsme přežili naši první moto-dovolenou s tchánem a tchyní, čtěte dál… 🙂

Článek jsme rozdělili na jednotlivé sekce, takže klidně můžete přeskočit na to, co vás zajímá nejvíc.

  1. Rakousko
  2. Itálie
  3. Slovinsko
  4. Maďarsko
  5. Rady a tipy na cestu

Máme sbaleno a míříme do rakouského městečka Vöcklabruck. Kromě nehorázné ceny benzínu (48 Kč/litr) nám zvedá tlak i cesta z Prahy směrem na České Budějovice. Uzavírky, objížďky, kolony… Typické léto na českých silnicích. Nepohodlí na cestě nám ale brzo vynahradil poctivý rakouský Weissbier s pořádnou čepicí.

Rakousko

U rakouských jezer jsme byli čtyři roky nazpátek a docela dobře jsme si to tam projeli. Letos chceme dojet k jezeru Grundlsee, kam jsme to naposled nestihli, a chtěli bychom se podívat i na solný důl v Hallein u Salzburku. Plány jsou ale jedna věc, skutečnost je věc druhá. Ale to asi znáte sami. 🙂

Z Vöcklabruck to máme jenom malý kousek k rakouským jezerům. Počasí je boží. Jedeme podél jezera Attersee. Pak odbočujeme na silnici číslo 153 směrem k Bad Ischl. Dopravní značka nám říka, že je před námi 13 km dlouhá cesta plná zatáček. Německy kurvenreich. A ne, nemá to nic společného s tím, co jste si zrovna vybavili. 😀 Cesta vede lesem, sem tam nějaký cyklista. O zatáčky opravdu není nouze.

Projíždíme maličkým městečkem Hallstatt, které bylo zapsáno na seznam UNESCO. Když jsme tady byli před čtyřmi lety, ani jsme se nezastavili. Byly tady příšerné davy převážně čínských turistů a šílený provoz. Prostě hlava na hlavě. Tentokrát z toho zbyl jenom ten provoz, lidí bylo ale o poznání méně. Nečekaně jsme se tady zdrželi celé odpoledne.

Zkoumáme městečko, děláme fotky a samozřejmě nesmí chybět zmrzlina. Tohle by bohatě stačilo, my jsme se ale nechali vlákat do turistické pasti. Říkali jsme si, že ta vyhlídka nad Hallstatem by mohla být zajímavá. Vede tam lanovka, za kterou chtějí nekřesťanských 20 EUR za osobu! Zjišťujeme ale, že je tady i solný důl a kombinovaná vstupenka stojí 36 EUR za osobu. Napadlo nás, že bychom tak mohli zabít dvě mouchy jednou ranou — podíváme se na vyhlídku a ušetříme cestu do Hallein. Prohlídka dolu ale nestála za nic. V Salzwelten Hallstatt, nejstarším solném dole na světě, dohromady není nic k vidění. Všem vřele doporučujeme vyhnout se této pasti na turisty širokým obloukem.

Díky zdržení v Hallstattu jsme to opět nestihli k jezeru Grundlsee. Snad nám to vyjde aspoň do třetice. Večer dorážíme na ubytko ve Vorfusch. Grossglockner už máme na dosah.

Trochu nás trápí nepěkná předpověď počasí, podle které má na Grossglockneru pršet. Vyrážíme hned ráno, když ještě svítí sluníčko a sem tam po obloze pluje nějaký mrak. Za vjezd na Grossglockner Hochalpenstrasse platíme 28 EUR. Těšíme se na skoro 48 km dlouhý průsmyk plný nádherných výhledů a zatáček. Asfalt je tady bezchybný, klopíme jednu zatáčku za druhou. Prostě sen!

Dojíždíme na parkoviště Fuschertörl 1, odkud se kocháme alpskými výhledy. Neuplyne ani pár minut a objevují se další, hlavně čeští, motorkáři. Dnes Grossglockner doopravdy ovládli Češi.

Zanedlouho nás dojíždí i Ondrovi rodiče, kteří dlouho básnili o cestě na Grossglockner a o italské přehradě Vajont. My jsme jim ten sen pomohli splnit alespoň tím, že jsme se postarali o ubytka. Zatím jsme se po cestě nepohádali, takže žádné drama se nekoná. 🙂 Ještě je naučíme používat Booking a příště už nás snad nebudou potřebovat.

Cestou děláme pár zastávek na focení a míříme do města Lienz, které už je jenom chlup od Itálie. Na obloze se začínají honit černé mraky. Asi zmokneme.

Itálie

Země pizzy a drahých dálnic nás vítá deštěm. Máme na sobě nepromoky, i tak ale zastavujeme u jedné hospody. Je čas na oběd. Během chvíle přichází slejvák a bouřka. Jsme rádi, že jsme zastavili. Nespěcháme. K přehradě Vajont už to není daleko.

Déšť nakonec trochu polevuje a my se vydáváme na cestu přes Cortinu d’Ampezzo a Pieve di Cadore do Longarone. Škoda, že pořád prší a nemůžeme tak obdivovat Dolomity. Ale aspoň máme důvod se sem zase vrátit. Projíždíme malými městečky, kde lišky dávají dobrou noc. Vypadá to, že se tady zastavil čas.

My ale potřebujeme udělat čůrací přestávku. Jenomže ty malé italské benzínky nemají záchod! Můžete tady jenom natankovat, opravit si auto nebo si dát kafe. Občas se dá jenom natankovat a nic víc. Italové asi na záchod nechodí… Ještě že jsme narazili po cestě na jedno místečko, kde to šlo snadno vyřešit. 🙂

Když už se konečně blížíme do Longarone, mraky pomalu ustupují a začíná pražit sluníčko. Dáváme pryč nepromoky. V Longarone z dálky vidíme přehradu Vajont. Zbývá nám už jenom pár serpentin nahoru k hrázi a jsme tam. Motorku je možné nechat na placeném parkovišti o kousek výš. My ale zastavujeme na prasáka hned u hráze. Bohužel až na místě zjišťujeme, že přehradu je možné si líp prohlédnout pouze s průvodcem.

Přehrada byla dokončena v roce 1961. Dva roky na to se do nádrže sesunula část hory Monte Toc. Sesuv zvednul 200 metrů vysokou vlnu, která se převalila přes hráz a zaplavila městečko Longarone.

Zbývá nám už jenom hoďka a jsme na ubytku. Klidná silnice SR251 do malého městečka Maniago nás vede hezkými, ale občas i opuštěnými vesničkami s polorozpadlými baráky. K tomu máme skvělé počasí a nezapomenutelný pohled na italské Dolomity. Co chtít víc?

Ráno se probouzíme rozsekání. Pár místních tady pařilo v přilehlém baru do tří do rána a dávali přitom o sobě vědět celému světu. V noci bylo navíc hrozné vedro. Přehnaly se sice dvě bouřky, ale vzduch se téměř neochladil. Celou noc bylo jak v sauně. Dneska ale jedeme na Mangart. Už jenom ta samotná myšlenka nám zvedá náladu.

Rychle se vymotáme z města a frčíme ke slovinským hranicím. Dálnici se chceme vyhnout. Jedeme klidnými silnicemi s minimálním provozem.

Najednou naši pozornost upoutalo překrásné smaragdové jezero. Máme rádi taková překvapení po cestě a hned zastavujeme. Zjišťujeme, že se jedná o jezero Lago di Cornino a za svou barvu vděčí síranu vápenatému. Jsme tady prakticky sami.

Cestou od jezera se chtě nechtě svezeme po rušnější okresce SS13 a pak odbočujeme na klidnější, ale pro motorkáře velice zajímavou silnici SP76 směrem k zimnímu středisku Sella Nevea. Je tady plno zatáček. Jenom škoda, že není kde zastavit, abychom mohli vyfotit jedinečný pohled na údolí, které nám mizí za zády.

Jakmile míjíme Sella Nevea, silnice, na kterou jsme si do teď nemohli stěžovat, je místy více nebo méně rozbitá. Stejně ale zastavujeme skoro každých 500 metrů. Dech beroucí krajina, hory, jezero… Máme pocit, že si to nesmíme nechat ujít. S pocitem, že jsme viděli a vyfotili snad všechno, co jsme chtěli, se loučíme s Itálií a překračujeme slovinskou hranici.

Slovinsko

Ve Slovinsku jsme byli poprvé před čtyřmi lety a řekli jsme si tehdy, že se sem musíme vrátit. Byla to jedna z prvních společných cest na motorce a Martin moto-křest skrz slzy a bolavý zadek (článek z naší cesty zde).

Sotva jsme minuli hraniční přechod, vidíme před námi hlavní cíl naší cesty — Mangartské sedlo (2055 m n. m.). Nad Julskými Alpami se ale začaly honit tmavomodrá mračna. Moc se nezdržujeme a jedeme dál.

Za výjezd na Mangart platíme 10 EUR. Tato nejvýše položená silnice Slovinska vznikla v roce 1938 díky italské armádě. Vozovka je asfaltová, v dobrém stavu, ale je docela úzká. Máme z ní respekt. Respektive Ondra má respekt a Marta má plné kalhotky. Nejsou tady ani svodidla. Míjení se s protijedoucími auty není sranda.

Nejdříve se motáme lesem po nesčetných serpentinách, pak ale les mizí a začíná ta zajímavější část cesty s výhledem na Julské Alpy a na Mangart. Samotná cesta je dlouhá 12 kilometrů, ale pro nás zábava končí už po devíti kilometrech u velkého parkoviště. Dál už to nejde. Je tady zákaz vjezdu a závora. Dokonce tam nesmí ani pěší kvůli padajícím kamenům. Nic nenaděláme. I tak ale nemáme čeho litovat. Výhledy jsou tady úžasné!

Kromě Mangartského sedla jsme nemohli vynechat ani jízdu po silnici 206 směrem na Kranjskou Goru. Třešničkou na dortu je průsmyk Vršič (1611 m n. m.), kam vede asi 40 serpentin.

Jede se nám skvěle. Občas potkáme nějaké auto nebo motorku. Od městečka Trenta ale provoz najednou zhoustnul. Asi se všichni domluvili, že vyjedou ve stejnou dobu. Na vrchol průsmyku se tak vlečeme jako šneci v koloně plné českých aut. Bohužel není moc kudy předjíždět.

Z průsmyku jedeme po Ruské cestě směrem do Kranjské Gory. Serpentin je tady tolik, že ztrácíme přehled. Silnice je z této strany průsmyku docela rozbitá. V zatáčkách jsou kočičí hlavy. Jsme rádi, že zatím ještě neprší. Na mokrých kostkách by to byla opravdu sranda. Otlučené zadky nám kompenzuje dech beroucí podívaná na Julské Alpy. Nejde to popsat slovy, tohle se musí zažít.

V mírném dešti dojíždíme na ubytko u jezera Bohnij. Chvíli na to se sem přihnala prudká bouřka, ale za moment už zase vykukuje sluníčko.

Další den se jedeme podívat na soutěsku Vintgar, na kterou si už delší dobu brousíme zuby. Na webu zjišťujeme, že jsou v okolí soutěsky nějaké uzavírky. Takové zmatky jsme ale nečekali.

Dorážíme na parkoviště P3, odkud nás vyhazují s tím, že parkování pro motorky je hned u vstupu. Vtip je ale v tom, že se tam nedá nikudy dostat. Všude okolo jsou uzavírky a rozkopané silnice, nikde žádné značení. S těžkým srdcem tak porušujeme několik zákazů vjezdu a projíždíme staveništěm. Aspoň že soutěsku máme na dosah.

Vintgar je 1,6 kilometru dlouhá soutěska, uprostřed které teče řeka Radovna. Místo je dost známé a turistické. Za vstup platíme 10 EUR za osobu. Za parkování si od nás vybrali ještě navíc 2 EURa.

Doporučujeme sem zajít buď brzo ráno nebo až odpoledne. My jsme bohužel trefili špičku a spolu s námi tak jde hodně lidí (resp. hodně Čechů, abychom byli přesní 😀 ). Dojem nám to ale naštěstí moc nekazí.

Soutěska je jednosměrná. Zpět k parkovišti se dá dostat jednou ze dvou cest — delší a snadnější zelenou nebo trochu kratší, ale zato náročnější červenou. My volíme tu druhou možnost.

Vintgar si tak můžeme odškrtnout ze seznamu. Večer dojíždíme do malého, ale velmi hezkého slovinského městečka Celje. Couráme se sem a tam, dáváme si poctivou slovinskou zmrzku, bez které bychom domů ani nejeli. 🙂

Maďarsko

Další den vyrážíme do Budapešti. Nespěcháme. Času máme víc než dost. Chceme se ještě podívat k Balatonu. Sjíždíme proto z dálnice. Jedeme po silnici číslo 7, která vede skrz letoviska u Balatonu. Samotné jezero nejde od silnice moc vidět, ale máme vytipovaných pár míst kde chceme zastavit. Vyhlídek u Balatonu je spousta. Každý si tak může vybrat podle sebe. My zastavujeme u Varosi Strand, a pak u Panorama Lookout.

Večer dojíždíme do Budapešti a jsme opravdu rádi, že máme ubytko i s parkováním. Nechat motorku na ulici je v centru skoro nemožné.

Ve městě jsme strávili dvě noci. Tady je pár tipů na to, co navštívit:

Doporučujeme vybodnout se na všechny ty Hop on/Hop off a další podobné kraviny. Budapešť jde v pohodě projít pěšky a v případě potřeby se dá přesunout třeba metrem. Za dva dny jsme dohromady nachodili asi 11 kilometrů.

První den ráno vyrážíme do novogotické tržnice Nagy Vásárcsarnok, kde mají samé maďarské dobroty. Samozřejmě nevynecháváme areál Budínského hradu, který procházíme křížem krážem. Je odtud i skvělý výhled na Dunaj a na impozantní novogotickou budovu maďarského parlamentu. Zastavujeme se ještě u Matyášova chrámu, který je kousek od hradu.

Budínský hrad, jak asi tušíte, se nachází v části města Buda. Jeho začátky sahají do 13. století. Gotický hrad byl sídlem uherských králů. Od konce 18. století zde měli své sídlo Habsburkové, kteří následně přestavěli a rozšířili hrad do monumentální podoby. Během 2. světové války byl hrad těžce poškozen. Roku 1987 byl Budínský hrad zapsán na seznam UNESCO.

Na opačné straně řeky — v části Pešť — se jdeme zblízka podívat na budovu parlamentu a Baziliku svatého Štěpána. Cestou procházíme ještě okolo Velké synagogy — největší synagogy v Evropě.

Ve městě je toho k vidění opravdu hodně. My jsme si splnili naše minimum a už nás čeká jenom balení na cestu zpět do Prahy.

Rady a tipy na cestu

Ubytování

Ubytování jsme rezervovali za pochodu a jako vždy jsme využívali Booking.com. Jeli jsme v hlavní sezóně a byli jsme nuceni rezervovat vždy dva pokoje v jednom hotelu (protože jsme jeli ve čtyřech), i přesto se nám ale dařilo najít nocleh za docela rozumné peníze. V průměru jsme platili zhruba 1800 korun za pokoj za noc. Snažili jsme se většinou hledat ubytování se snídaní. Celkově ale máme pocit, že ubytování dost zdražilo.

Booking.com nás tentokrát velmi zklamal. U jednoho ubytování nám strhli víc peněz, než uváděli. Nijak nás to nevzrušovalo, počítali jsme s tím, že to vyřešíme reklamací. Při pokusu o reklamaci se ale začali dít věci. Se zákaznickým servisem jsme si vyměnili desítky zpráv. S každou další zprávou rostla nesmyslnost požadavků na předložení nejrůznějších informací a dokumentů. Když jim všechno poctivě pošlete, tak po vás budou znovu chtít i to, co jste jim už jednou poslali deset zpráv nazpět. Takhle to jde pořád dokola, dokud to zákazník nevzdá. Došla nám trpělivost. Smířili jsme se s tím, že svoje peníze už neuvidíme. Naštěstí to nebyla bůhvíjaká částka. Příště se ale za takové chování k zákazníkům Bookingu vyhneme obloukem.

Silniční poplatky

V Rakousku, Slovinsku a Maďarsku jsme se neobešli bez dálniční známky. Ve všech třech zemích je možné koupit elektronickou dálniční známku. V Rakousku je ale bohužel nutné kupovat elektronickou známku s velkým předstihem, takže jsme koupili nalepovací, která nás stála 5,60 EUR. Slovinská dálniční známka nás stála 7,50 EUR a Maďarská 5,90. V Itálii jsme se dálnicím vyhnuli.

Benzín a benzínky

S výjimkou Rakouska byly ceny benzínu téměř všude srovnatelné s cenami v Česku (cca 48 Kč/litr v červenci 2022). V Rakousku byl benzín nejdražší. Stál přes 2 EUR/litr a u dálnic dokonce 2,40 EUR/litr! Šílenost… Pod 2 EURa jsme platili ve Slovinsku. V Maďarsku měli zase na každé benzínce fixní cenu benzínu a nafty 480 Forintů… Ale jenom pro maďarská vozidla. Pro ostatní platila aktuální cena, která ale nebyla nikde uvedená!

Italské benzínky byly pro Martu trochu překvapením. Neměly totiž záchod. 🙂 Byly tam většinou jenom malé benzínky. Některé byly s obsluhou, u některých byly malé kavárny. Nebyly to takové benzínky, jaké známe například z Česka. V Maďarsku bylo směrem do Budapešti hodně odpočívadel (s více či méně smradlavými záchody) na úkor benzínek.

Jídlo

Ochutnat místní dobroty je pro nás must have. V Rakousku jsme si dali skvělou Gulaschsuppe a pšeničný Weissbier. V Itálii jsme se dali nalákat na výbornou pizzu za lidových 8 EUR. Ve Slovinsku doporučujeme piva Laško a Union. Jejich nealko nám dokonce chutnalo víc než Birell. K jídlu jsme si dali boží čevapy.

Maďarsko jsme nemohli opustit bez poctivého langoše a pořádné porce guláše. Marta se obětovala a dala si navíc tradiční maďarský zákusek Somloi Galuska. Za oběd i s pitím jsme v Maďarsku utráceli kolem 30 EUR za dvě osoby.

Výdaje

Týdenní výlet od 2. 7. do 9. 7. nepatřil k těm nejlevnějším. Pochopitelně. Jeli jsme v hlavní sezóně a navíc letos (2022) skoro všechno zdražilo a zdražování zatím nebere konce. Byli jsme také limitovaní výběrem ubytování kvůli nutnosti rezervovat pokaždé dva pokoje. Cesta nás tedy vyšla na přibližně 15 000 Korun za osobu. Najeli jsme celkem 2 500 kilometrů.


polski | čeština

Od naszej ostatniej cross-country wycieczki upłynęło trochę czasu. Musieliśmy to jakoś „naprawić“, dlatego wybraliśmy się na tygodniowy trip wokół „większego komina“ przez Austrię, Włochy, Słowenię i Węgry. Czy było warto? Dlaczego Marta nie przepada za włoskimi stacjami benzynowymi? Jak przeżylismy naszą pierwszą moto wyprawę z teściami. Czytajcie dalej 🙂

Artykuł podzieliliśmy na poszczególne sekcje, dlatego możecie zacząć tam, gdzie Was to najbardziej interesuje.

  1. Austria
  2. Włochy
  3. Słowenia
  4. Węgry
  5. Rady i wskazówki

Rzeczy zapakowane a my zmierzamy do austriackiego miasteczka Vöcklabruck. Oprócz ceny paliwa (ok. 9 zł/litr), ciśnienie nam podnosi trasa z Pragi do Ceskych Budejovic. Zamknięte odcinki, objazdy, korki… Typowe lato na czeskich drogach. Nieprzyjemności nam szybko wynagrodzi austriacki Weissbier z porządną pianą.

Austria

Nad autriackimi jeziorami byliśmy cztery lata temu i dość dobrze poznaliśmy to miejsce. W tym roku chcemy dojechać nad Jezioro Grundlsee, dokąd ostatnim razem nie dotarliśmy. W planie mamy zwiedzanie kopalni soli w Hallein koło Salzburgu. Plany to jedna rzecz, rzeczywistość druga. Ale to znacie sami 🙂

Z Vöcklabruck mamy to rzut kamieniem nad jeziora. Pogoda dopisuje. Jedziemy wzdłuż Jeziora Attersee. Potem skręcamy na szosę numer 153 w kierunku Bad Ischl. Znak drogowy informuje nas, że przed nami 13 kilometrów pełnych zakrętów. Po niemiecku kurvenreich. I nie, nie ma to nic wspólnego z tym, o czym właśnie pomyśleliście 🙂 Droga prowadzi przez las, to tu, to tam jakiś rowerzysta. Serpentyn tutaj nie brakuje.

Przejeżdżamy przez maleńkie miasteczko Hallstatt, które zostało zapisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Kiedy byliśmy tutaj cztery lata temu, nawet się nie zatrzymaliśmy. Były tutaj straszne tłumy turystów (głównie z Chin) i obłędny ruch. Tym razem z tego wszystkiego pozostał ten wzmożony ruch. Zwiedzających było mniej. Niespodziewanie spędzimy tutaj całe popołudnie.

Zwiedzamy miasteczko, pstrykamy zdjęcia, oczywiście nie może u tego zabraknąć lodów. To by nam wystarczyło do szczęścia, gdybyśmy się nie dali złapać do pułapki turystycznej. Myślimy sobie, że widok z tarasu widokowego nad Hallstatem może być interesujący. Da się tam dostać kolejką liniową, za którą chcą nieprzyzwoitych 20 EUR za osobę! Odkryjemy, że w Hallstatu jest kopalnia soli a kombo bilet wyjdzie na 36 EUR za osobę. Pomyślimy, że możemy upiec dwie pieczenie na jednym ogniu — pójdziemy na punkt widokowy i zaoszczędzimy sobie drogę do Hallein. Cóż… Zwiedzanie kopalni było jakąś pomyłką. W Salzwelten Hallstatt, najstarszej czynnej kopalni soli na świecie, właściwie nie ma nic ciekawego do oglądania. Wszystkim sugerujemy omijać to miejsce z daleka.

W Hallstattu nam się dość ściągło, dlatego znowu nie zdążyliśmy dojechać nad Jezioro Grundlsee. Do trzech razy sztuka. Wieczorem dotrzemy do Vorfusch, gdzie mamy nocleg. Grossglockner jest już na wyciągnięcie ręki.

Humor nam psuje niezbyt optymistyczna prognoza pogody. Na Grossglockner ma padać. Wyruszymy w drogę wcześnie rano, kiedy jeszcze świeci słońce, a na niebie płyną małe chmurki. Za wjazd na Grossglockner Hochalpenstrasse płacimy 28 EUR. Przed nami 48 kilometrów pełnych przepięknych widoków i niezliczonych zakrętów. Na asfalt nie ma co narzekać, kosimy raz jeden, raz drugi zakręt. Bajka!

Dojeżdżamy na parking Fuschertörl 1, gdzie podziwiamy alpejskie widoki. Nie upłynie kilka minut a dojadą nas kolejni, głównie czescy motocykliści. Dzisiaj Grossglockner zdecydowanie opanowali nasi południowi sąsiedzi.

Za niedługo pojawią się na parkingu nasi teściowie, którzy długo śnili o wypadzie na Grossglockner oraz włoskiej zaporze Vajont. Myśmy to marzenie im pomogli spełnić, a to tak, że wzięliśmy na siebie rezerwację noclegów. Na razie to dobrze wygląda. Jeszcze się nie pokłóciliśmy 🙂 Musimy ich nauczyć korzystać z Bookingu a nastepnym razem już nas nie będą potrzebować.

Po drodze robimy kilka pauz na zdjęcia. Jedziemy do miasta Lienz, z którego mamy kawałek do Włoch. Na niebie zaczynają się gromadzić czarne chmury. Chyba zmokniemy.

Włochy

Kraj pizzy i drogich autostrad wita nas deszczem. Co prawda, mamy na sobie przeciwdeszczówki, ale i tak zatrzymamy się przy knajpie. Czas na obiad. Za chwilę przyjdzie gwałtowna burza z ulewnym deszczem. Mamy szczęście, że się tu zatrzymaliśmy. Nie ma co się śpieszyć. Do zapory Vajont nie mamy daleko.

Deszcz w końcu trochę zelży a my wyruszymy w drogę przez Cortina d’Ampezzo i Pieve di Cadore do Longarone. Szkoda, że jeszcze pada. Dolomity są schowane gdzieś we mgle i deszczu. Przynajmniej mamy powód znowu tutaj wrócić. Przejeżdżamy przez małe miasteczka, gdzie diabeł mówi dobranoc. Wygląda na to, że się tutaj zatrzymał czas.

Potrzebujemy zrobić przerwę na sikanie. Kłopot w tym, że te małe, włoskie stacje nie mają WC! Można tutaj zatankować, naprawić auto lub zamówić kawę. Czasem da się tylko zatankować. Włosi chyba nie chodzą do kibla… Na szczęście trafiliśmy po drodze na jedno zaciszne miejsce i problem został rozwiązany 🙂

Kiedy zbliżamy się do Longarone, chmury pomału ustepują. Zaczyna prażyć słońce. Ściągamy przeciwdeszczówki. W Longarone widzimy z oddali zaporę Vajont. Już tylko kilka serpentyn w górę i jesteśmy przy tamie. Motocykl można zostawić na płatnym parkingu kawałek wyżej. My idziemy na łatwiznę i parkujemy tuż przy zaporze. Na miejscu dowiemy się, że zaporę można dokładniej oglądnąć tylko z przewodnikiem.

Zapora została dokończona w roku 1961. Dwa lata później, do zbiornika osunęła się część góry Monte Toc. Osuwisko wytworzyło 200-metrową falę, która przelała się przez tamę i zalała miasteczko Longarone.

Już tylko godzina i jesteśmy w hotelu. Spokojna droga SR251 prowadzi nas do małego miasteczka Maniago. Mijamy urokliwe, czasami opuszczone wioski z na pół rozpadłymi domami. Pogoda dopisuje, w dodatku możemy podziwiać jedyny w swoim rodzaju widok na włoskie Dolomity. Czego chcieć więcej?

Rano budzimy się z uczuciem tego, jakby nas przejechał walec. Miejscowi bawili się w niedalekim baru do trzeciej do rana i dawali o sobie znać wszystkim dokoła. W dodatku noc była parna. Przyszły chyba dwie burze, ale i tak ciągle było duszno. Jak w saunie. Dzisiaj jedziemy na Mangart. Ta myśl nam poprawi humor.

Szybko uciekniemy z miasta i mkniemy w kierunku słoweńskich granic. Austostradę chcemy ominąć. Jedziemy spokojnymi uliczkami.

Nagle naszą uwagę przykuje przepiękne, szmaragdowe jezioro. Lubimy takie niespodzianki i zatrzymamy się. Dowiemy się, że jest to jezioro Lago di Cornino, które swoją barwę zawdzięcza siarczanu wapnia. Jesteśmy tu praktycznie sami.

Po drodze od jeziora chcąc, nie chcąc musimy jechać po bardziej frekwentowanej szosie SS13. Potem skręcamy na ciekawą dla motocyklistów, zaciszną drogę SP76 w kierunku Sella Nevea. Jest tutaj wiele zakrętów. Szkoda, że nie da się tu zatrzymać, aby sfotografować zachwycający widok do doliny, która nam znika za plecami.

Jak tylko mijamy Sella Nevea, droga, na którą nie mogliśmy do tej pory narzekać, staje się miejscami mniej lub bardziej dziurawa. Tak czy siak, zatrzymujemy się co 500 metrów. Krajobrazy zapierają dech w piersiach, góry, jezioro… Nie chcemy, aby coś nas ominęło. Wydaje nam się, że widzieliśmy i sfotografowaliśmy wszystko to, co chcieliśmy, dlatego żegnamy się z Włochami i przekraczamy słoweńską granicę.

Słowenia

W Słowenii byliśmy po raz pierwszy cztery lata temu. Wtedy też stwierdziliśmy, że musimy znowu tu wrócić. Była jedna z pierwszych moto wypraw i chrzest Marty przez łzy oraz obolały tyłek (artykuł z naszej podróży znajdziecie tutaj)

Ledwo co miniemy przejście graniczne a przed nami roztacza się główny cel naszej podróży — Mangartskie siodło (2055 m n.p.m.). Nad Alpami Julijskimi zaczęło się ściemniać, dlatego nie tracimy czasu. Ruszamy w drogę.

Za wjazd na Mangart płacimy 10 EUR. Ta najwyżej położona droga w Słowenii powstała w 1938 roku dzięki włoskiemu wojsku. Szosa jest asfaltowa, w dobrym stanie, ale jest dość wąska. Budzi nasz szacunek. Ścislej ujmując, Ondra czuje respekt a Marta ma pełno w gaciach. Nie ma tu barierek ochronnych. Sztuką jest wymijanie się z jadącymi z naprzeciwka autami.

Najpierw plączemy się w lesie po licznych serpentynach, potem las nagle znika i zaczyna ta ciekawsza część trasy z widokiem na Alpy Julijskie oraz Mangart. Droga ma 12 kilometrów, ale dla nas zabawa się kończy po 9 kilometrach przy wielkim parkingu. Dalej się już nie da jechać. Zakaz wjazdu i szlaban mówią za wszystko. Z powodu spadających kamieni piesza wędrówka też odpada. Nic się nie da zrobić. Ale i tak nie mamy czego żałować. Widoki są oszałamiające!

Oprócz Mangartskiego siodła nie mogło zabraknąć przejażdżki po drodze nr 206 w kierunku Kranjske Gory. Wisienką na torcie jest przełęcz Vršič (1611 m n.p.m.), na którą prowadzi chyba 40 zakrętów.

Świetnie się nam jedzie. Czasem spotkamy jakieś auto lub motor. Od miasteczka Trenta ruch nagle gęstnieje. Chyba wszyscy się umówili, że wyjadą o tej samej porze. Na przełęcz się wleczemy jak ślimaki w ogonie czeskich aut. Niestety nie da się tu wyprzedzać.

Z przełęczy zmierzamy po Ruskiej drodze do Kranjskiej Gory. Serpentyn jest tutaj tyle, że szybko tracimy rachubę. Droga jest z tej strony dość rozbita. Zakręty tworzą kocie łby. Cieszymy się, że jeszcze nie pada, bo jazda po mokrych kostkach do przyjemnych nie należy. Zapierające dech w piersiach widoki na Alpy Julijskie to miód na nasze obolałe tyłki. To się nie da opisać słowami, to trzeba widzieć samemu.

Nad Jezioro Bohnij, gdzie mamy zarezerwowany nocleg, dojedziemy w towarzystwie przelotnego deszczu. Potem nadciągnie burza, ale za chwilę znów wyjrzy słońce.

Następnego dnia jedziemy zobaczyć Wąwóz Vintgar, na który od dłuższego czasu ostrzymy sobie zęby. Na stronie wąwozu jest napisane, że w okolicy są objazdy. Nie przyszło nam do głowy, że będzie tu taki chaos.

Dojedziemy na parking P3. Na miejscu doweimy się, że parking dla motorów jest tuż przy wejściu do wąwozu. Dowcip polega na tym, że nie da tam dojechać bez złamania przepisów drogowych. Wszędzie dookoła objazdy, rozkopane ulice, żadne znaki kierujące do Vintgaru.

Z ciężkim sercem łamiemy kilka zakazów wjazdu i przejeżdżamy przez rozkopane ulice. Przynajmniej wąwóz mamy w zasięgu ręki.

Vintgar to wąwóz o długości 1,6 kilometrów, pośrodku którego płynie rzeka Radovna. To znane oraz turystyczne miejsce. Za bilet płacimy 10 EUR za osobę. Za parking jeszcze musimy zapłacić dodatkowe 2 EUR.

Warto tutaj być wcześnie rano lub po południu. Nam się to za bardzo nie udaje. Wraz z nami jest tu wielu zwiedzających.

Wąwóz jest jednokierunkowy. Z powrotem na parking da się wrócić jedną z dwóch tras — zieloną (dłuższą i łatwiejszą) lub czerwoną (trudniejszą). My wybierzemy tą drugą.

Vintgar możemy odhaczyć na naszej liście. Wieczorem dojedziemy do małego, ale urokliwego miasteczka Celje. Spacerujemy, zabłądzimy do kilku uliczek, ale przede wszystkim zajdziemy lody. Bez tego byśmy z powrotem do domu nie jechali 🙂

Węgry

Następnego dnia wyruszamy do Budapesztu. Czasu mamy sporo. Chcemy się jeszcze zatrzymać przy Balatonie. Zjedziemy z autostrady na drogę nr 7, która przebiega przez miasteczka nad Balatonem.

Z drogi jezioro nie jest zbyt dobrze widoczne. Wytypujemy kilka miejsc, gdzie się zatrzymamy. Punktów widokowych nad Balatonem jest wiele. Robimy pauzę przy Varosi Strand, a potem przy Panorama Lookout.

Wieczorem docieramy do Budapesztu. Cieszymy się, że mamy nocleg wraz z miejscem parkingowym. Zaparkować motor na ulicy graniczy z cudem.

W mieście spędzamy dwie noce. Mamy kilka wskazówek, co tu można zobaczyć.

Naszym zdaniem szkoda kasy na Hop on/Hop off i tego typu atrakcje. Miasto da się bez problemu zwiedzić na piechotę. W razie czego można podjechać na przykład metrem. Za dwa dni nachodzimy około 11 kilometrów.

Pierwszego dnia wyruszymy do nowogotyckiej hali targowej Nagy Vásárcsarnok, gdzie da się kupić między innymi węgierskie dobroci. W planu nie może zabraknąć Zamku Królewskiego na Wzgórzu Zamkowym w Budzie. Areał zamku przejdziemy wzdłuż i wszerz. Stąd rozprościera się ciekawy widok na Dunaj oraz charakterystyczny budynek węgierskiego parlamentu. Zatrzymamy się również przy Kościele św. Macieja, który jest niedaleko zamku.

Początki Zamku Królewskiego sięgają XIII wieku. Zamek gotycki był siedzibą węgierskich królów. Od końca XVIII wieku mieli tutaj swoją siedzibę Habsburgowie, którzy przebudowali i powiększyli zamek do monumentalnych rozmiarów. W czasie II wojny światowej zamek został poważnie zniszczony. W roku 1987 Zamek Królewski w Budapeszcie został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Po drugiej stronie rzeki — w części Peszt — idziemy z bliska zobaczyć budynek parlamentu oraz Bazylikę św. Stefana. Po drodze jeszcze zahaczymy o Wielką Synagogę — największą synagogę w Europie.

W stolicy Węgier jest co zwiedzać. Nasz plan minumum został spełniony. Pozostaje nam się spakować i wyruszyć w drogę powrotną do Pragi.

Rady i wskazówki

Zakwaterowanie

Noclegi rezerwowaliśmy z jednodniowym wyprzedzeniem. Jak zawsze korzystaliśmy z Booking.com. Mimo że jechaliśmy w sezonie głównym i musieliśmy rezerwować dwa pokoje w jednym hotelu (jechaliśmy w czwórkę), udawało się nam znaleźć nocleg za rozsądne pieniądze.

Booking.com nas tym razem bardzo rozczarował. U jednego hotelu ściągnął nam wyższą opłatę od tej, którą mieliśmy w potwierdzeniu rezerwacji. Naiwnie myśleliśmy, że sprawę załatwi reklamacja. Z serwisem klienckim wymieniliśmy dziesiątki wiadomości. Chcieli, abyśmy im posłali najróżniejsze informacje oraz dokumenty, pomimo tego, że to wszystko już od nas mieli. I tak w kółko. Straciliśmy cierpliwość. Pogodziliśmy się z tym, że nasze pieniądze przepadły. Na szczęście nie była to wysoka kwota. Następnym razem od Booking.com będziemy się trzymali z daleka.

Opłaty drogowe

W Austrii, Słowenii oraz na Węgrzech bez winiety się nie obeszliśmy. W każdym z tych państw można zakupić e-winietę. Niestety w Austrii e-winietę musi się kupić z wyprzedzeniem, dlatego zdecydowaliśmy się na kupno klasycznej naklejki za 5,60 EUR. Słoweńska winieta kosztowała 7,50 EUR, węgierska 5,90. We Włoszech udało się nam uniknąć jazdy po autostradzie.

Paliwo i stacje benzynowe

Najdroższe paliwo było w Austrii. Jego koszt wynosił ponad 2 EUR/litr a na autostradach nawet 2,40 EUR/litr! Masakra… Poniżej 2 EUR płaciliśmy tylko w Słowenii. Na Węgrzech mieli na każdej stacji ustanowioną maksymalna cenę benzyny i diesla w wysokości 480 forintów… Ale tylko dla węgierskich pojazdów. Pozostali płacili aktualną cenę, która nie była nigdzie napisana!

Dobré zprávy na maďarské benzínce
Dobre wiadomości“ na węgierskiej stacji

Włoskie stacje paliw były dla Marty niespodzianką. Nie miały WC. 🙂 Były tam małe stacje, niektóre z obsługą, niektóre z kawiarnią. To nie były takie stacje, jakie znamy na przykład z Polski. Na Węgrzech w kierunku do Budapesztu było zaś sporo przydrożnych postojów (z mniej lub bardziej śmierdzącymi WC) zamiast stacji paliw.

Jedzenie

Skosztować miejscowe dobroci jest dla nas must have. W Austrii spróbowaliśmy Gulaschsuppe oraz piwo pszeniczne Weissbier. We Włoszech nie umieliśmy się oprzeć pizzy za jednyne 8 EUR. W Słowenii polecamy piwo Laško lub Union. Na ząb wrzućcie ćevapčići z frytkami lub pitą.

Piwo Laško

Z Węgier nie mogliśmy odjechać bez zasmakowania langosza oraz porządnej porcji gulaszu. Marta choć była najedzona, poświęciła się i zamówiła tradycyjny węgierski deser Somloi Galuska. Za obiad z napojami płaciliśmy na Węgrzech ok. 30 EUR.

Wydatki

Tygodniowa wycieczka od 2. 7. do 9. 7. nie należała do tych najtańszych. To zrozumiałe. Jechaliśmy w lecie, w dodatku w tym roku (2022) wszystko podrożało i nadal drożeje. Byliśmy ograniczeni możliwościami noclegów z powodu rezerwacji dwóch pokojów. Wyprawa nas kosztowała ok. 3000 zł za osobę. Przejechaliśmy 2500 kilometrów.

Zanechat odpověď

Vyplňte detaily níže nebo klikněte na ikonu pro přihlášení:

Logo WordPress.com

Komentujete pomocí vašeho WordPress.com účtu. Odhlásit /  Změnit )

Twitter picture

Komentujete pomocí vašeho Twitter účtu. Odhlásit /  Změnit )

Facebook photo

Komentujete pomocí vašeho Facebook účtu. Odhlásit /  Změnit )

Připojování k %s