4 dny dobrodružství aneb na motorce do Slovinska


česky | polski

Výlet do Slovinska byl pro nás naprosto výjimečný. Pro Ondru to byla první tak dlouhá cesta s baťůžkem (čti: mnou za zády), pro mě to byla první tak dlouhá cesta vůbec. Výsledek? 1600 kilometrů za 4 dny, hezké vzpomínky a bolavý zadek…

Den 1. Jestli já to vůbec zvládnu…

Výlet do Slovinska byl můj nápad. Už delší dobu jsem se tam chtěla podívat. Letos jsem si řekla, že do Slovinska prostě musím, že je to můj cíl na letošní rok a tečka. Po prvních cestách na motorce, když jsem trpěla bolestí ramen a zad, jsem měla trochu strach, jestli to jako motonováček vůbec zvládnu. Spolu s Ondrou jsme se dohodli, že budeme dělat přestávky každou hodinu, aby pro mě byla cesta snadnější. Případně důsledky dlouhé jízdy měl zmírnit Voltaren a můj profesionální masér Ondra. 🙂 Než jsme vyjeli, dala jsem si rozcvičku a pořádně jsem se protáhla. Vyrazili jsme ze slunečné Prahy směrem k Bledskému jezeru — naší cílové destinaci.

Bohužel mě začaly trochu bolet ramena a záda po prvních dvou hodinách jízdy. Ondra z toho měl asi trochu větší strach, dokonce se mě o jedné přestávce ptal, jestli se neotočíme a nepojedeme domů. Nikdy se snadno nevzdávám, proto jsme pokračovali dál s vůní Babišovy řepky směrem k Rakousku.

Rakousko nás uvítalo úchvatnou vůni krav a bohužel i přeháňkami. Těšili jsme se na pohled na rakouské Alpy, ale ty se schovávaly v mlze.  K tomu mi byla docela zima a uvědomila jsem si, že jsem doma zapomněla mikinu (hlavně, že se mě Ondra ptal, jestli mám všechno). Alespoň jsme vyzkoušeli, jestli jsou moje boty opravdu voděodolné. Ano, jsou.

Mraky nás doprovázely až k slovinským hranicím. Poslední úsek cesty z Rakouska do Slovinska jsme projeli Karawankentunnelem. Po téměř 8 km jsme se konečně ocitli ve Slovinsku. K Bledu jsme dorazili až za soumraku po skoro 11 hodinách cesty.

Po tak dlouhé jízdě jsme ku našemu podivu nebyli unavení, proto jsme se ještě vydali na procházku podél Bledského jezera. Lesnatá promenáda nás zavedla do centra městečka, kde jsme si dali zaslouženou večeři v podobě mořských plodů.

Bled po západu slunce měl své kouzlo. Na klidné hladině jezera bylo vidět proslulý ostrůvek se středověkým kostelem. Osvětlený bledský hrad na mohutné krasové skále vypadal úchvatně. Tedy až na jeřáb, který kazil celkový dojem. Měli jsme tu smůlu, že na hradě zrovna probíhala rekonstrukce.

Nebe plné hvězd nám naznačovalo, že další den bude slunečné počasí. Před námi byl další den bohatý na zážitky.

 

 

Den 2. Slovinskem křížem krážem: Bled-Pokljuška-Piran

Neděle nás uvítala teplým a slunečným počasím. Dopoledne jsme si ještě užili v Bledu. Co všechno můžete vidět v Bledu, vám jednoduše ukáže strejda Google nebo si to najdete na Tripadvisoru. My jsme se zaměřili na low-cost návštěvu složenou z procházky lesnatou promenádou podél jezera až k centru a následně výšlap k hradu v doprovodu čínských turistů s foťáky v rukou a audioprůvodcem v uších. Na hradě  jsme byli odměněni nádherným výhledem na slovinské Alpy a Bledské jezero. V centru městečka jsme se mohli kochat pohledem na hrad (až na ten jeřáb) a užívat si čas strávený u romantického jezera. A samozřejmě jsme nezapomněli na fotosuvenýry.

Dalším bodem na mapě byla návštěva soutěsky Pokljuška, kterou jsme zvolili jako náhradu za známější soutěsku Vintgar, která ještě bohužel nebyla otevřena pro turisty. Pokljuška je oproti soutěsce Vintgar přístupná zdarma a rozhodně není určená pro obyčejné „účastníky zájezdu“. Je to náročný terén plný velkých bílých balvanů a vyvrácených stromů, mezi nimž se line úzká, vyšlapaná cestička. Až se tam budete chystat, vemte si pořádnou obuv.  Česká klasika sandály a ponožky je o držku! Cesta tam a zpátky trvala více méně dvě hodiny (cca 4 km).

Pro nás bylo výhodou to, že Pokljuška není tak známá jako Vintgar, takže to bylo i klidnější místo. Na parkovišti jsme mohli spočítat všechna auta na prstech jedné ruky a navíc patřila místním. Jedinými cizinci jsme tam byli my a skupina českých turistů, kterou jsme potkali na zpáteční cestě. 🙂

Cesta z Pokljušky do Piranu nám zabrala skoro 2 hodiny. Během cesty jsme museli bojovat s nárazovým větrem na dálnici, který házel motorkou ze strany na stranu.

Piran, malé přístavní městečko u Jaderského moře, lze navštívit během půl dne. Pokud se tam budete chystat, nelitujte utratit 2 EUR za návštěvu středověkých městských hradeb! Budete odměněni nádherným výhledem na město a na Jadran. Nám se podařilo být tam před západem slunce.

Osobně mám ráda středomořskou architekturu — úzké, dlážděné uličky, okna s barevnými okenicemi a šňůry s prádlem visícím mezi domy. To všechno jsem našla v Piranu.

Po celý den jsme byli jen o snídani, proto jsme si dali rádi pořádnou a zaslouženou večeři, na které nechyběly opravdové ryby, krevety a chobotnice. Byli jsme tak hladoví, že nám to bylo málo a objednali jsme si ještě Čevapčiči. Všechno bylo výborné! Cestou zpátky k hostelu jsme si dopřáli i zmrzlinu. Takové kopečky nedostanete ani v Česku ani v Polsku!

 

 

Den 3. Buď jako Frodo v dolech Morie

Pondělí byl náš poslední den cesty Slovinskem. Zbyly nám jen tři zastávky — Strunjanské útesy,  Škocjanská jeskyně a konečně Lublaň. Sbalili jsme se a ještě před desátou jsme vyrazili směrem k Strunjanu.

Našim cílem bylo dostat se k Mileniálnímu kříži v Strunjanském přírodním parku.  Trochu nás zamrazilo, když jsme uviděli úzkou a příkrou silnici plnou kočičích hlav, která vedla k naší zastávce. Museli jsme trochu risknout… A vyplatilo se.

Podle mě se Strunjanský park nemusí nutně nacházet na vašem seznamu míst ve Slovinsku, ale pokud budete někde poblíž, tak se tam zkuste podívat. My jsme moc času neměli, proto jsme vyšlapali jenom k vyhlídce se zmíněným křížem (postaven v roce 2012 k 500. výročí zjevení panny Marie). Odsud jsme mohli obdivovat snad nejkrásnější záliv ve Slovinsku — tzv. Měsíční záliv, koukat na modrý Jadran a severní část italského pobřeží.

Následně jsme se vydali směrem ke Škocjanské jeskyni a doufali jsme, že nebudeme muset bojovat s větrem na dálnici. Naštěstí nám tentokrát počasí ušetřilo starosti.

Proč jsme dali přednost Škocjanské jeskyni před velmi oblíbenou jeskyní Postojna? Důvody najdete zde:

  1. prohlídky se tam absolvují tzv. „po svých“,
  2. není tak předražená a obležená turisty,
  3. je na seznamu UNESCO.

Jedinou nevýhodou byla ze začátku přítomnost školní skupiny, užvaných italských děcek. Naštěstí měli vlastní prohlídku v italštině a tím jsme se jich zbavili. Uff…

Podle nás stála návštěva jeskyně určitě za to a byl to jeden z nejzajímavějších bodů našeho výletu do Slovinska. Základní prohlídkový úsek činil 2,5 km a 500 schodů. Jeskyně se mohla pochlubit bohatou krasovou výzdobou, ale největší dojem na nás udělal obrovský podzemní kaňon tzv. Šumeča jama, kterým plula řeka Reka. Litovali jsme jenom, že se v jeskyni nesmí fotit, protože tato část vypadala místy skoro jako doly Morie z Pána prstenů. 🙂

Po zhruba dvouhodinové prohlídce jsme se ještě vydali na vyhlídku, na které jsme mohli obdivovat výhled na východ z jeskyně. Fotku najdete níže.

Škocjanskou jeskyni jsme si mohli odškrtnout z našeho seznamu a mohli jsme pokračovat dál směrem k Lublani, naší poslední slovinské destinaci. Za necelou hodinu jsme byli v hlavním městě Slovinska.

Jelikož jsme snídali v deset hodin a do Lublaně jsme dorazili až kolem devatenácté, tak bylo našim hlavním cílem najít hospodu a prostě se najíst. Proto vám bohužel moc nemůžeme povyprávět o tom, co stojí v Lublani za návštěvu. Ale můžeme se s vámi podělit o své postřehy.

Za prvé, je to opravdu zelené město. Stačí popojít kousek k hradu a přesvědčit se o tom, že Lublaň je ponořená mezi stromy.  Samotný lublaňský hrad je obklopen lesíkem. Na hlavní město, ale i město obecně, to bylo pozoruhodné. Za druhé, je to město kde se narodil Jože Plečnik — architekt a stavitel Trojmostí — trojice mostů v hlavním městě. Za zmínku stojí, že se Plečnik podílel i na rekonstrukci Pražského hradu. Za třetí, mají tam dobré jídlo a příjemnou obsluhu. Jeden číšník nám dokonce prozradil, že Praha je jeho oblíbené město a během dvou let tam byl dvanáctkrát!

 

 

Den 4. Cestu domů zvládnout musím!

Úterý jsme věnovali zpáteční cestě do Prahy. Vyjeli jsme kolem půl desáté. Navigace nám sdělila, že doma budeme v 17 hodin. K tomu jsme ještě přičetli hodinovou přestávku na oběd a několik pravidelných přestávek proti bolesti ramen, zadku a zad, což ve finále znamenalo návrat domů kolem 20 hodiny.

Cesta byla sice dlouhá, ale oproti sobotě nám po celou dobu svítilo sluníčko a počasí nám přálo. Cestou zpátky jsme se mohli kochat překrásnými pohledy na rakouské Alpy. Ale ani tentokrát jsme toho zase tak moc neviděli.

Největší krizi jsem měla u Linze, kde jsme si chtěli udělat přestávku. Cesta se protáhla kvůli nečekaným kolonám. Můj zadek dostal pořádně zabrat. Do Prahy nám ale zbývalo už jenom 234 km.

Řekla jsem si, že mě při nejhorším Ondra nechá v Českém Krumlově na autobusáku. Vlakem nebo Regiojetem už bych to zvládla. Naštěstí se černý scénář nevyplnil. Přestávky, které jsme dělali každou hodinu, přinášely krátkodobou úlevu pro bolavé částí těla. To nám stačilo, abychom dojeli spolu do Prahy.

 

 


česky | polski

Wycieczka do Słowenii była dla nas wyjątkowa. Dla Ondry była to pierwsza, daleka wyprawa na „plecak“ , czyli  ze współpasażerem, a dla mnie była to pierwsza tak daleka wyprawa w ogóle. Rezultat 1600 kilometrów w ciągu 4 dni, piękne wspomnienia i obolały tyłek…

Dzień 1: czy ja w ogóle dam radę…

Pomysł wycieczki do Słowenii zrodził się w mojej głowie. Od dłuższego czasu miałam w planach wyjazd do tego kraju. W tym roku wpisałam Słowenię na listę państw, które chcę zobaczyć i stwierdziłam, że tam pojadę, koniec i kropka. Po pierwszych motocyklowych podróżach bolały mnie plecy i ramiona, dlatego obawiałam się, czy jako nowicjusz wytrzymam trudy tej podróży. Wspólnie z Ondrą postanowiliśmy, że co godzinę będziemy robili przerwy, aby wyprawa była dla mnie łatwiejsza. Ewentualne skutki długiej jazdy miał ukoić Voltaren i mój profesjonalny masażysta — Ondra. 🙂 Po krótkiej rozgrzewce, wyruszyliśmy ze słonecznej Pragi w kierunku Jeziora Bled, naszego celu.

Niestety po dwóch godzinach jazdy ramiona i plecy dały o sobie znać. W pewnej chwili pojawiła się myśl, aby zawrócić do domu. Na szczęście tak łatwo się nie poddaję, dlatego kontynuowaliśmy jazdę do Austrii w towarzystwie rzepaku, który roztaczał zapach wokół nas.

Austria przywitała nas charakterystyczną wonią krów, ale niestety i przelotnym deszczem. Niecierpliwie czekaliśmy, kiedy będziemy mogli zobaczyć Alpy, ale te były schowane we mgle. W dodatku zaczęło mi być zimno. Przypomniałam sobie, że nie zabrałam z domu bluzy. Przynajmniej w tych warunkach sprawdziliśmy czy moje buty są wodoodporne (tak, są).

Chmury nam towarzyszyły aż do słoweńskiej granicy. Ostatni etap podróży z Austrii do Słowenii wiódł Karawankentunnelem. Po prawie 8 kilometrach znaleźliśmy się w Słowenii. Do Bledu dotarliśmy po zmierzchu, po prawie 11 godzinach podróży.

Ku naszemu zdumieniu po tak długiej jeździe nie czuliśmy zmęczenia. Korzystając z resztek sił wybraliśmy się na spacer wzdłuż Jeziora Bled. Leśna droga zawiodła nas do centrum miasteczka, gdzie zjedliśmy zasłużoną kolację w postaci owoców morza.

Bled po zachodzie słońca miał swój urok. Na spokojnej tafli jeziora mogliśmy dostrzec słynną wysepkę ze średniowiecznym kościołem. Zamek w Bledu wznosił się na ogromnej, wapiennej skale i oświetlony w ciemnościach wyglądał okazale. Tak to widzieliśmy na zdjęciach w internecie. W rzeczywistości na zamku trwała rekonstrukcja i ten piękny widok psuł, majaczący obok zamku dźwig. Szkoda.

Gwiaździste niebo dało nam do zrozumienia, że jutro będzie słoneczna pogoda. Czekał nas  intensywny dzień pełny wrażeń.

 

 

Dzień 2: Słowenia wzdłuż i wszerz: Bled-Pokljuška-Piran

Niedziela przywitała nas ciepłą i słoneczną pogodą. Przedpołudnie jeszcze spędziliśmy  w Bledu. Co warto zobaczyć w Bledu wam podpowie wujek Google lub Tripadvisor. My z kolei postanowiliśmy zaoszczędzić pieniądze, dlatego wybraliśmy wariant low-cost, który obejmował spacer leśną promenadą wzdłuż jeziora do centrum miasteczka, a następnie wyjście na zamek w towarzystwie chińskich turystów z audioprzewodnikiem w uszach i selfie kijem w ręce. Na zamku otrzymaliśmy w nagrodę przepiękny widok na  Alpy i jezioro Bled. Z centrum miasteczka mogliśmy podziwiać zamek (z wyjątkiem dźwigu) i przyjemnie spędzać czas nad romantycznym jeziorem. Oczywiście nie mogło zabraknąć zdjęcio-pamiątek.

Kolejnym punktem na mapie był wąwóz Pokljuška, który wybraliśmy zamiast znanego wąwozu Vintgar, który wtedy nie był otwarty dla turystów. Pokljuška w porównaniu z wąwozem Vintgar jest dostępna za darmo, ale nie jest odpowiednia dla „niedzielnych turystów“. Jest to trudny teren, pokryty wielkimi, białymi kamieniami i powalonymi drzewami, pośród których się wije wąska, wydeptana dróżka. Jeśli będziecie się tam wybierać, zabierzcie ze sobą dobre buty. Klasyczny zestaw sandały+skarpetki zostawcie w domu. Wąwóz da się przejść w ciągu 2 godzin (ok. 4 km).

Dla nas istotną zaletą było to, że Poklujška nie jest bardzo znaną atrakcją turystyczną jak Vintgar. Z tego względu było to bardzo ciche miejsce. Na parkingu mogliśmy policzyć wszystkie samochody na jednej ręce, a te w dodatku należały do miejscowych. Jedynymi obcokrajowcami byliśmy my i… grupa czeskich turystów, którą spotkaliśmy w drodze powrotnej. 🙂

Podróż z Pokljušky do Piranu trwała blisko dwie godziny. W czasie jazdy musieliśmy walczyć z gwałtownym wiatrem na autostradzie, który spychał motocykl raz na prawo, raz na lewo.

Piran, małe, portowe miasteczko nad Morzem Adriatyckim można zwiedzić w ciągu pół dnia. Jeśli będziecie chcieli się tam kiedyś wybrać, nie żałujcie 2 EUR za wstęp na średniowieczne mury obronne!  W zamian otrzymacie imponujący widok na miasto i Adriatyk. Mieliśmy szczęście tam być jeszcze przed zachodem słońca.

Osobiście bardzo lubię śródziemnomorską architekturę, wąskie, brukowane uliczki, okna z kolorowymi okiennicami i sznury z praniem wiszącym między domami. To wszystko znalazłam w Piranie.

Po dniu spędzonym na oszukiwaniu głodu, w końcu zjedliśmy zasłużoną kolację, na której nie brakowało prawdziwych ryb, krewetek i ośmiornic. Byliśmy tak głodni, że zamówiliśmy jeszcze ćevapčići. Wszystko było wyśmienite! W drodze powrotnej kupiliśmy sobie lody. Takie gałki ani w Polsce, ani w Czechach nie dostaniecie!

 

 

Dzień 3: bądź jak Frodo w Morii

Poniedziałek był naszym ostatnim dniem podróży po Słowenii. Pozostały nam tylko trzy przystanki: klify w Strunjanu, Jaskinia Szkocjanska i Lublana. Szybko się spakowaliśmy i jeszcze przed dziesiątą wyruszyliśmy w kierunku Strunjanu.

Naszym celem było dotarcie do krzyża milenijnego w Strunjańskim Parku Przyrodniczym. Nie byliśmy zachwyceni, kiedy zobaczyliśmy wąską i stromą drogą pokrytą kocimi łbami wiodącą do naszego celu. Musieliśmy trochę zaryzykować…, ale opłaciło się.

Według mnie Park Strunjański nie musi się obowiązkowo znaleźć na waszej liście miejsc, które koniecznie musicie zobaczyć w Słowenii. No, ale jeśli już jesteście w pobliżu, to czemu by nie? Nie mieliśmy zbyt wiele czasu, dlatego wydreptaliśmy tylko do punktu widokowego ze wspomnianym krzyżem (wybudowanym w roku 2012 w 500. rocznicę  Objawienia Panny Marii). Z tego miejsca mogliśmy podziwiać chyba najpiękniejszą w Słowenii zatokę zwaną Księżycową, spoglądać na błękitny Adriatyk i północą część włoskiego wybrzeża.

Następnie udaliśmy się w kierunku Jaskini Szkocjańskiej. Mieliśmy nadzieję, że nie będziemy musieli walczyć z wiatrem na autostradzie. Na szczęście tym razem pogoda oszczędziła nam zmartwień.

Dlaczego wybraliśmy Jaskinię Szkocjańską zamiast bardzo popularnej Jaskini Postojna? Oto nasze powody:

  1. Trasę wycieczkową można odbyć pieszo.
  2. Nie jest tak przedrożona i oblegana przez turystów.
  3. Jest na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Jedynym minusem była na początku obecność rozkrzyczanej, włoskiej wycieczki szkolnej. Na szczęście mieli zwiedzanie w ich języku ojczystym, dlatego się ich szybko pozbyliśmy, ku uciesze naszej i pozostałych wycieczkowiczów. Uff…

Naszym zdaniem zwiedzanie jaskini było jednym z najciekawszych punktów naszej wyprawy do Słowenii, którą możemy tylko polecać! Podstawowa trasa wycieczkowa liczyła 2,5 km i 500 schodów. Jaskinia mogła się pochwalić  bogactwem form krasowych oraz wielkim, podziemnym kanionem tzw.  Šumečą jamą, przez który przepływa rzeka Reka. To właśnie ta część jaskini wywarła na nas imponujące wrażenie. Żałowaliśmy, że w jaskini nie można było robić zdjęć, ponieważ miejscami wydawało nam się, że jesteśmy w kopalni Moria, znanej z  „Władcy Pierścieni“. 🙂

Zwiedzanie trwało około dwóch godzin. Zanim na dobre pożegnaliśmy się z jaskinią Szkocjańską, znaleźliśmy jeszcze w sobie trochę siły, aby rozglądnąć się po okolicy i zrobić kilka zdjęć.

Jaskinię Szkocjańską mogliśmy sobie „odhaczyć“. Wyruszyliśmy w kierunku Lublany, naszej ostatniej słoweńskiej destynacji. Za niespełna godzinę byliśmy w stolicy Słowenii.

Ponieważ śniadanie jedliśmy o 10, naszym celem numer 1 w Lublanie było po prostu znaleźć jakąś knajpę i się najeść. Z tego powodu nie możemy wam zbyt wiele powiedzieć co warto zwiedzić w Lublanie. Możemy się z wami jedyni podzielić naszymi spostrzeżeniami.

Po pierwsze, jest to naprawdę zielone miasto. Wystarczy przespacerować się w kierunku zamku, aby przekonać się o tym, że Lublana jest wręcz zanurzona w drzewach. Wspomniany zamek w centrum miasta jest otoczony małym laskiem. Jak na stolicę i  miasto w ogóle, był to niezwykły widok.

Po drugie, jest to rodzinne miasto Jože Plečnika, architekta i budowniczego tzw. Trojmosti – potrójnego mostu w Lublanie. Warto wspomnieć, że Plečnik był autorem rekonstrukcji zamku w Pradze w latach 20. XX wieku.

Po trzecie, mają tam dobre jedzenie i uprzejmą obsługę. Kelner, który nas obsługiwał zdradził nam, że Praga jest jego ulubionym miastem, do którego zawitał 12 razy w ciągu 2 lat!

 

 

Dzień 4: drogę powrotną muszę przetrwać!

Wtorek poświęciliśmy na drogę powrotną do Pragi. Wyjechaliśmy około 9:30. Nawigacja nas poinformowała, że w domu będziemy o 17:00. Do tego należało doliczyć godzinową przerwę na obiad i przerwy przeciwko bólowi ramion i tyłka, co w rezultacie oznaczało  przyjazd do domu o 20:00.

Droga była co prawda długa, ale w porównaniu do soboty, przez cały czas świeciło  słońce i mogliśmy się rozkoszować przepięknymi widokami Alp. Ale nie wszystko szło jak z płatka.

Największy kryzys mnie dopadł w Linzu, gdzie planowaliśmy małą przerwę. Niestety droga nieoczekiwanie się nam wydłużyła z powodu korków. Mój tyłek odczuł to boleśnie. Pozostało nam 234 km do Pragi.

W najgorszym razie, Ondra mógłby mnie zostawić na dworcu autobusowym w Czeskim Krumlowie, a ja bym dojechała autobusem czy pociągiem… Na szczęście moje czarne wizje się nie spełniły. Przerwy w jeździe przynosiły ulgę obolałym częściom ciała. To wystarczyło, aby wspólnie wrócić do Pragi.

 

 

Zanechat odpověď

Vyplňte detaily níže nebo klikněte na ikonu pro přihlášení:

Logo WordPress.com

Komentujete pomocí vašeho WordPress.com účtu. Odhlásit /  Změnit )

Google photo

Komentujete pomocí vašeho Google účtu. Odhlásit /  Změnit )

Twitter picture

Komentujete pomocí vašeho Twitter účtu. Odhlásit /  Změnit )

Facebook photo

Komentujete pomocí vašeho Facebook účtu. Odhlásit /  Změnit )

Připojování k %s