Balkán: Rumunsko


česky | polski

Jaká je cesta na motorce, když je venku 30 stupňů ve stínu? Proč motorkáři nestojí frontu na hranicích? Jak se nám jelo po rumunských silnicích? Jestli chcete znát odpovědi na tyto otázky, čtěte dál…

Přípravy na cestu jsme měli z krku. Konečně jsme mohli vyrazit na Balkán!

Naši cestu jsme zahájili jednu horkou srpnovou sobotu. Motorka vypadala jak naložený velbloud, který vážil i s námi zhruba 450 kilo.

Věděli jsme, že si od veder neodpočineme. Představte si, že si na sebe musíte obléknout černé, neprodyšné oblečení a vydržet v něm celý den. Kromě jednoho dne jsme se smažili celou dobu. Extrémní teploty nám cestu vůbec neusnadňovaly.

První věcí, kterou jsme dělali hned po příjezdu do hostelu nebo kempu, bylo sundání propocených kalhot a bund. Druhou věcí byla sprcha, naše spása. A tak vypadal každý den. Těšili jsme se na sprchu hned po tom, co jsme si na sebe ráno oblékli smradlavé a ne úplně suché oblečení, které postupně víc a víc páchlo. Obzvlášť kalhoty…

Než jsme dorazili do Rumunska, přihodily se nám dvě věci, které nás stály trochu nervů. Nejdřív jsme zapomněli zamknout boční kufr, který nám za jízdy po dálnici skoro odletěl. Od té doby jsme si pořádně hlídali, jestli máme všechno zamčeno. Druhý problém nás potkal na maďarsko-rumunských hranicích, kde jsme strávili skoro hodinu ve frontě. V příšerném vedru a v neprodyšném oblečení. Skoro jsme z toho vedra spadli z motorky. Po této zkušenosti už jsme si na hranicích nehráli na slušňáky, ale prostě jsme to vždycky všechno předjeli.

Rumunsko našima očima

Po té, co jsme překročili hranice, jsme nějak zapomněli na časový posun o hodinu napřed. Docela nás zaskočilo, když se pomalu začínalo stmívat a nám ještě pořád zbývala hodina cesty k našemu ubytování. Je tedy určitě dobré si na časový posun pamatovat. 🙂

Nepříjemně nás překvapil stav silnic. Stávalo se, že i silnice první třídy byly děravé a místy jsme dokonce jeli off road. Občas nemělo smysl důvěřovat mapám. V Rumunsku jsme si naše zadky pořádně natřásli. Mezistátní silnice a dálnice byly ale dobře udržované. Za přejezd motorkou po rumunských dálnicích se naštěstí nic neplatí. 

Nyní pár vět o Cikánech. Neměli jsme ještě ani pořádně zabaleno, když nám lidé z našeho okolí začali předpovídat, že nás tam okradou. 🙂 Vlastně jsme měli s rumunskými Cikány jenom dvě zkušenosti. Tou první bylo žebrání. V Sighisoaře jsme viděli, jak malé skupinky cikánských dětí a staré babky loudí po turistech peníze. Druhou byl prodej. Cestou do Branu jsme pozorovali, jak Cikáni nabízeli řidičům, kteří uvázli v zácpě, košíky s jahodami. Žádné drama se tedy nekonalo.

Pro Rumunsko, a obzvlášť v jeho centrální části, jsou typičtí čápi. Skoro na každém sloupu jsme viděli velké čapí hnízdo i s jejích majiteli.

Krávy byly důležitým účastníkem silničního provozu. Museli jsme si na ně dávat opravdu velký pozor, protože se často pásly u cesty. Nejvíc se jim vždycky líbilo za zatáčkou anebo dokonce uprostřed cesty. Čím dál jsme jeli na jih, tím častěji jsme je potkávali. Kromě krav je dobře si dávat pozor i na ovce a osly. I z tohoto důvodu nedoporučujeme jezdit po setmění.

V Rumunsku se lze domluvit i maďarsky. Když jsme jeli směrem ke Gheorgheni, všimli jsme si, že rumunština dala přednost maďarštině. Dozvěděli jsme se, že ve velké části Sedmihradska bydlí maďarsky mluvící Sikulové. Ze začátku Sikulové tvrdili, že je s Maďarskem spojuje pouze společný jazyk. Z politických důvodů se ale jejich postoj změnil. Nyní se většina z nich hlásí k maďarské národnosti.

Nevíme, do jaké míry Rumuni ovládají cizí jazyky. Ti, které jsme potkali, obvykle znali základy angličtiny a italštiny, ale i to úplně stačilo, abychom se domluvili. Někteří na nás mluvili jenom rumunsky a my jsme vůbec netušili, co po nás chtějí. 🙂 Nápomocné pak byly ruce, nohy a Google translator. A pokud by vám nepomohlo ani to, tak to můžete zkusit třeba maďarsky. 🙂

Benzínky v Rumunsku byly trochu jiné, než na jaké jsme zvyklí. Co se týče jídla a pití, mohli jsme si tam koupit maximálně sendviče, sladkosti, zmrzlinu a vodu. Nevšimli jsme si, že by benzínky někde nabízely teplé jídlo. Záchody byly obvykle skromné a většinou zdarma. Ceny benzínu se pohybovaly od 6 do 7 LEI za litr (1,20 — 1,48 EUR). Všude brali karty.

Kde jsme přespávali?

Ubytování jsme rezervovali vždycky den předem přes Booking.com. Nesnažili jsme se nějak moc šetřit a nechtěli jsme ani moc utrácet, takže jsme většinou volili zlatou střední cestu. Za dvoulůžkový pokoj s koupelnou jsme platili 22 až 35 EUR za noc.

Nejdražší nocleh za zmíněných 35 EUR (se snídaní) jsme měli v Turlas Guesthouse v Salistea de Sus. Spali jsme v krásně vybaveném domečku s motivy rumunského folklóru. Vřele doporučujeme!

Měli jsme také to štěstí nocovat v kempu Red Lake Campsite. Byl to skvěle situovaný a dobře udržovaný kemp kousek od Červeného jezera, který předčil naše očekávání. Zároveň to byl nejlevnější nocleh, který nás vyšel na cca 4-5 EUR za noc.

V Brašově jsme si rezervovali nocleh v Casa Tatar. Majitelka byla moc milá a hrozně ukecaná. Vůbec jsme jí ale nerozuměli, protože neuměla ani slovo anglicky. 🙂 Poblíž hostelu jsme objevili dobře hodnocenou restauraci Casa Tudor. V Praze bychom za luxusní večeři s lahví vína, hlavním jídlem a zákuskem zaplatili majlant. V Casa Tudor jsme za podobný zážitek utratili skoro třikrát méně!

V Sebes jsme nocovali v rodinném penzionu Vila Izvor. Na uvítáni jsme dostali panáka.  Obrovskou výhodou bylo umístění vily, která leží u proslulé Transalpiny.

Co v Rumunsku stojí za návštěvu a na co se raději vykašlat?

Maramureš je půvabná oblast v severní  části Rumunska, kterou určitě doporučujeme navštívit. Projížděli jsme různými vesničkami, menšími a většími městečky po docela dobře udržovaných silnicích. Na lavičkách před domy seděli staré babky v šátcích a dědkové v kloboucích. Mnoho domů mělo pěkně vyřezávanou dřevěnou bránu. Je to jeden ze symbolů této krásné oblasti.

Sapanta je jedním z nejzajímavějších míst v Maramureši. Jeli jsme tam, abychom mohli na vlastní oči obdivovat Veselý hřbitov. Na zmíněném hřbitově se nacházejí modré náhrobky vyřezané ze dřeva. Básničky a karikatury na náhrobcích krátce, a často i vtipně, vyprávějí o konkrétním člověku — kým byl, co dělal, jak zemřel… Za vstup na hřbitov se platí, ale nám se podařilo tam jít zadarmo, protože v neděli byla pokladna zavřená.

Prislopský průsmyk odděluje Maramureš a Bukovinu. Zastavili jsme se tam na krátký odpočinek. Vrchol průsmyku nabízí úchvatné pohledy na okolní hory. Je tam také pravoslavný monastýr.

Bicazská soutěska je sice místo plné turistů, ale určitě stojí za návštěvu. Jeli jsme cestou podél řeky Bicaz a nad námi se tyčily obří skály. Po obou stranách silnice byly stánky se suvenýry, všudypřítomní turisté a zaparkovaná auta.

Sighisoaře jsme se zdrželi jen pár hodin. Je to jedno z mála míst, které jsme si bohužel moc neprohlédli. V tom vedru a v těch motorkářských hadrech jsme neměli moc sil na návštěvu starého města, což byla škoda, protože Sighisoara je dobře zachovalým středověkým městem zapsaném na seznam UNESCO. Chtěli bychom se tam ještě vrátit.

Brašov můžeme považovat za rumunský Hollywood. S filmem asi nemá nic společného, ale na hoře Tampa se nachází velký bílý nápis BRASOV, který se velmi podobá známému nápisu HOLLYWOOD. Na zmíněnou horu je možno vyjít pěšky nebo vyjet lanovkou. My jsme zvolili druhou a zároveň rychlejší variantu, která nás stála 18 LEI za zpáteční lístek na osobu (cca 4 EUR). Stálo to za to. Pohled na město je odtud dech beroucí.

Bran je velká Drákulo-atrakce, která láká davy turistů. Abychom si mohli prohlédnout proslulý Drákulův hrad, strávili jsme hodinu ve frontě na vstupenky, které stály 40 LEI za osobu (8,5 EUR). Z návštěvy jsme byli ale zklamání. Hrad působí z venku lepším dojmem, než jeho interiér. Ke vstupu do areálu hradu je ale stejně nutné mít vstupenku. Ve skutečnosti hrad patřil Habsburkům. S Drákulou, čili s Vladem Napichovačem, neměl moc společného. Proč je tedy hrad tak populární? Před sto lety totiž napsal irský spisovatel Bram Stoker román „Dracula“. Sídlo hraběte-upíra mělo být inspirováno právě tímto hradem. Do dneška město těží z této reklamy.

Transfagarasan byl jedním z mnoha důvodů, kvůli kterým jsme se rozhodli pro cestu do Rumunska. Legendární silnice 7C, která čítá 151 kilometrů a stoupá do výšky 2042 m n. m., je rájem pro motorkáře, kteří si chtějí vychutnat jízdu v zatáčkách v horské scenérii. Transfagrasan má ale i svou temnou minulost. Silnice, která dnes budí obdiv, vznikla díky diktátoru Nicolae Ceausescovi, který v 70. letech minulého století poručil v místě lesních a horských stezek postavit strategickou silnici vojenského významu. Na její stavbu bylo spotřebováno šest tisíc tun dynamitu. Bohužel se tato stavba neobešla bez lidských obětí.

Většina lidí projíždí Transfagarasan od severu k jihu, protože je tam cesta mnohem malebnější. My jsme se rozhodli jet v opačném směru. Velký kus cesty vedl lesem a nebyl moc zajímavý. Dlouhou dobu jsme čekali na to, až spatříme skalnaté vrcholky hor. V srpnu tam navíc byla docela tlačenice. Zácpám jsme se bohužel nevyhnuli.

Transfagarasan získal svou slávu hlavně díky Britovi Jeremy Clarksonovi, který zde natočil jeden ze speciálních dílů Top Gearu a prohlásil silnici 7C za nejkrásnější cestu v Evropě. Není to nadsázka. Podle nás Transfagarasan určitě stojí za shlédnutí.

Hrad v Hunedoaře je vhodnou alternativou k hradu Bran. Objevili jsme ho náhodou, když jsme plánovali cestu do Sebes. Středověká tvrz se špičatými věžičkami byla v minulosti v rukou rodiny Korvínů. Prohlídka interiéru stojí 30 LEI za osobu (cca 6 EUR). Obrovskou výhodou je možnost prohlédnout si hrad z venku bez nutnosti placení za lístek (narozdíl od Branu).

Transalpina je, stejně jako Transfagarasan, rájem pro motorkáře. Těšili jsme se na projížďku po nejvýš položené silnici v Rumunsku. Silnice 67C je dlouhá 148 kilometrů a v nejvyšším bodě dosahuje výšky 2145 m n. m. Pár let zpátky byla celá Transalpina zrekonstruovaná. Výhodou této cesty je to, že není tak populární a přecpaná jako Transfagarasan. Jízdu jsme si moc užili. Obdivovali jsme horskou krajinu, pasoucí se ovce na horských loukách a společenské oslíky, kteří se ochotně fotili. Občas zadkem k objektivu…

Než jsme překročili rumunsko-srbskou hranici, zajeli jsme se ještě podívat na sochu Decebala vytesanou do skály a vysokou 55 metrů. Reliéf, který byl dokončen v roce 2004, se nachází několik kilometrů od městečka Orsova. Sochu je možno obdivovat zdarma, ale ti, kterým to nebude stačit, si mohou zaplatit i plavbu po Dunaji. V Rumunsku je Decebalova socha velmi populární a láká spoustu turistů. Sochu je ale také možné vidět z odpočívadla u silnice na srbské straně, kde nejsou žádní turisté. Kdybychom tam jeli znovu, určitě bychom jeli rovnou do Srbska.

V Rumunsku jsme strávili skoro 6 dnů. Program jsme měli nabitý, protože jsme chtěli vidět co nejvíc. Překvapilo nás svou pohostinností, dobrým jídlem a nádhernou krajinou. Určitě se tam ještě vrátíme.

V dalším článku vám povyprávíme o našich zážitcích ze Srbska a Kosova.

Stay tuned!


česky | polski

Jak wygląda podróż na motocyklu, kiedy na zewnątrz jest ponad 30 stopni w cieniu? Dlaczego motocykliści nie czekają w kolejkach na granicy? Jak się nam jechało po rumuńskich drogach? Jeśli chcecie poznać odpowiedzi na te pytania, czytajcie dalej…

Przygotowania do wyprawy mieliśmy za sobą. Nareszcie mogliśmy wyruszyć w drogę!

Naszą podróż rozpoczęliśmy w upalną, sierpniową sobotę. Motocykl wyglądał jak objuczony wielbłąd i ważył łącznie z nami jakieś 450 kg.

Wiedzieliśmy, że nie odpoczniemy od upałów. Wyobraźcie sobie, że musicie na siebie ubrać czarne, nieprzepuszczalne powietrze ubranie i spędzić w nich cały dzień. Z wyjątkiem jednego dnia, żar lał się z nieba przez cały czas. Skwar czynił naszą podróż bardziej uciążliwą.

Pierwszą rzeczą po przyjeździe do hostelu lub kempingu było pozbycie się z siebie mokrych od potu gaci oraz kurtek. Drugą rzeczą była kąpiel, która była dla nas wybawieniem. Tak było każdego dnia. Nie mogliśmy się jej doczekać od momentu, kiedy założyliśmy na siebie nasze niezupełnie suche i śmierdzące ubranie, które z każdym dniem śmierdziało coraz bardziej. Zwłaszcza spodnie…

Zanim dojechaliśmy do Rumunii, przydarzyły się dwie sytuacje, które dały nam sporo do myślenia. Najpierw zapomnieliśmy zamknąć boczny kufr, który w czasie jazdy po autostradzie prawie nam odleciał. Od tego momentu sprawdzaliśmy, czy mamy wszystko pozamykane. Następny problem spotkał nas na węgiersko-rumuńskich granicach, gdzie spędziliśmy blisko godzinę w kolejce. W upale i w nieprzepuszczających powietrze ciuchach. Mało brakowało, abyśmy dostali udaru. Po tym doświadczeniu już nigdy nie czekaliśmy w kolejce jak kulturalni kierowcy, ale pchaliśmy się do przodu przed wszystkich.

Rumunia subiektywnym okiem

Po przekroczeniu granicy zapomnieliśmy o zmianie czasu o godzinę do przodu. Kosztowało nas to trochę nerwów i zamieszania, dlatego warto o tym pamiętać. 🙂

Niemile nas zaskoczył stan dróg. Zdarzało się, że trasy wojewódzkie były dziurawe, a miejscami zamieniały się w szutrowe drogi. Czasami nie było warto wierzyć mapom. W Rumunii nasze tyłki zostały naprawdę porządnie wytrząsane. Drogi europejskie i autostrady były dobrze utrzymane. Za przejazd motocyklem po autostradzie nic się nie płaci.

A teraz kilka słów o Cyganach. Nie mieliśmy jeszcze porządnie spakowanych rzeczy, a już nam wieszczono, że zostaniemy przez nich okradzeni. 🙂 Nasze doświadczenia z Cyganami sprowadzały do dwóch rzeczy. Pierwszą z nich było żebranie. W Sighisoarze widzieliśmy, jak grupki cygańskich dzieci i stare babcie prosiły turystów o pieniądze. Drugą z nich była sprzedaż. W drodze do Branu spostrzegliśmy, jak Cyganie oferowali stojącym w korku kierowcom koszyki truskawek. Zatem żadne czarne scenariusze się nie spełniły.

Charakterystyczne dla Rumunii, a zwłaszcza jej centralnej części, były bociany. Prawie na każdym słupie elektrycznym widzieliśmy wielkie, bocianie gniazda i ich właścicieli.

Krowy były ważnym uczestnikiem ruchu drogowego. Musieliśmy na nie uważać, ponieważ nierzadko pasły się przy drodze, za zakrętem albo wręcz chodziły po całej szerokości jezdni. Im dalej jechaliśmy na południe, tym częściej mogliśmy zaobserwować ich swawolę. Oprócz krów, warto uważać na owce czy osły. Z tego powodu nie polecamy jeździć po zmroku.

W Rumunii da się porozumieć po węgiersku. Kiedy jechaliśmy w kierunku Gheorgheni, spostrzegliśmy, że język rumuński ustąpił językowi węgierskiemu.  Dowiedzieliśmy się, że spora część Siedmiogrodu jest zamieszkiwana przez węgierskojęzycznych Seklerów. Na początku twierdzili, że z Węgrami łączy ich tylko wspólny język. Nic więcej. Z powodów politycznych musieli zmienić zdanie. Obecnie zdecydowana większość Seklerów deklaruje narodowość węgierską.

Nie wiemy jak dobrze Rumuni władają językami obcymi. Ci, których spotkaliśmy, znali podstawowe zwroty po angielsku i po włosku, ale to zupełnie wystarczyło, aby się dogadać. W pozostałych przypadkach mówili do nas po rumuńsku, a my nie wiedzieliśmy o co chodzi. 🙂 Pomocne okazały się ręce, nogi oraz translator Google. Kdy to wszystko zawiedzie, można spróbować dogadać się po węgiersku 🙂

Stacje benzynowe trochę różniły się od tych, które znamy. Jeśli chodzi o jedzenie, mogliśmy tam kupić kanapki, słodycze, lody i wodę. Nie zauważyliśmy, aby stacje oferowały sprzedaż ciepłych posiłków. Toalety były skromne, w większości darmowe. Ceny paliwa wahały się od 6 do 7 LEI za litr (1,20-1,48 EUR). Wszędzie akceptowano karty płatnicze.

Gdzie nocowaliśmy?

Hostele rezerwowaliśmy z jednodniowym wyprzedzeniem. Tradycyjnie korzystaliśmy z Booking.com. Nie chcieliśmy ani za bardzo oszczędzać, ani rezerwować pokoje za krocie. Za pokój dwuosobowy z łazienką płaciliśmy od 22 do 35 EUR za noc.

Najdroższy nocleg za wspomnianych 35 EUR (ze śniadaniem) mieliśmy w Turlas Guesthouse w Salistea de Sus. Spaliśmy w pięknie urządzonej chatce z motywami rumuńskiego folkloru. Szczerze polecamy!

Mieliśmy okazję nocować w kempingu Red Lake Campsite. Było to zadbane i świetnie położone miejsce niedaleko Jeziora Czerwonego, które przerosło nasze oczekiwania. Był to nasz najtańszy nocleg, za który zapłaciliśmy około 4-5 EUR za noc.

W Braszowie zatrzymaliśmy się na nocleg w Casa Tatar. Właścicielka była bardzo miła i rozmowna, choć nie znała ani słowa po angielsku. 🙂 W pobliżu hostelu znaleźliśmy świetną restaurację o nazwie Casa Tudor. W Pradze za luksusową kolację z butelką wina, daniem głównym i deserem zapłacilibyśmy krocie. W Casa Tudor za to samo zapłaciliśmy prawie trzy razy mniej!

W Sebes zarezerwowaliśmy pokój w rodzinnym pensjonacie Vila Izvor. Na powitanie zostaliśmy poczęstowani nalewką i palenką. Dużym plusem było położenie willi, która leży przy słynnej Transalpinie.

Co warto zobaczyć w Rumunii, a co można sobie darować?

Maramuresz to urokliwy obszar w północnej Rumunii, któremu warto poświęcić trochę czasu. Jechaliśmy przez różne wioski, mniejsze i większe miasteczka, po całkiem dobrze utrzymanych drogach. Na ławeczkach przed domami siedziały stare babcie w chustach i dziadkowie w kapeluszach. Wiele domów posiadało kunsztownie rzeźbioną, drewnianą bramę — jeden z symbolów tego przepięknego regionu.

Sapanta jest jednym z najciekawszych miejsc w Maramuresz. Pojechaliśmy tam, aby móc zobaczyć na własne oczy Wesoły Cmentarz. Na wspomnianym cmentarzu, znajdują się wyrzeźbione w drewnie, niebieskie groby. Wierszyki na nagrobkach w krótki, często i dowcipny sposób opowiadają o zmarłej osobie – kim był, co robił, na co zmarł… Za wstęp na cmentarz jest pobierana opłata. Nam udało się wejść za darmo, ponieważ w niedzielę kasa była zamknięta.

Przełęcz Przysłop oddziela Maramuresz od Bukowiny. Zatrzymaliśmy się tam na krótki odpoczynek. Z przełęczy roztaczają się piękne widoki na okoliczne góry. Znajduje się tam również prawosławny monaster.

Kanion Bicaz jest bardzo turystycznym miejscem, ale mimo to, warto go zobaczyć. Jechaliśmy drogą wzdłuż rzeki Bicaz, a nad nami wznosiły się majestatyczne skały. Po jednej i po drugiej stronie szosy znajdowały się budy z pamiątkami i stały zaparkowane samochody. Turyści maszerowali po obu stronach jezdni, dlatego musieliśmy na nich uważać.

Sighisoarze zatrzymaliśmy się tylko na chwilę. Jest to jedno z niewielu miejsc, z którego pozostał nam niedosyt. W upale i w motocyklowym ubraniu nie mieliśmy zbyt wiele sił na zwiedzanie starówki. Była to szkoda, ponieważ Sighisoara jest dobrze zachowanym, średniowiecznym miastem wpisanym na listę UNESCO. Chcemy tam jeszcze wrócić.

Braszów można uznać za rumuńskie Hollywood. Z filmem chyba nie ma nic wspólnego, ale na górze Tampa znajduje się wielki, biały napis BRASOV, który wywołuje skojarzenia z HOLLYWOOD. Na wspomnianą górę można albo wyjść pieszo, albo wyjechać kolejką liniową. My wybraliśmy tę drugą, szybszą opcję, która kosztowała 18 LEI za bilet w obie strony dla jednej osoby (około 4 EUR). Było warto. Widok na miasto zapiera dech w piersiach.

Bran to wielka Drakulo-atrakcja, tłumnie oblegana przez turystów. Aby zobaczyć słynny zamek Drakuli, spędziliśmy godzinę w kolejce po bilety, które kosztowały 40 LEI za osobę (8,5 EUR). Ze zwiedzania byliśmy zawiedzeni. Zamek widziany z zewnątrz robi o wiele większe wrażenie, aniżeli jego interiery. Tak czy siak, aby wejść do areału trzeba kupić bilet. W rzeczywistości zamek był własnością Habsburgów. Z Drakulą, czyli z Władem Palownikiem, nie miał zbyt wiele wspólnego. Skąd ta sława? Ponad sto lat temu, irlandzki pisarz Bram Stoker napisał powieść „Dracula“, a siedziba hrabiego-wampira była inspirowana właśnie zamkiem w Branie. Miasto po dzień dzisiejszy perfekcyjnie korzysta z tej reklamy.

Transfagaraszan był jednym z powodów, dla których pojechaliśmy do Rumunii. Legendarna droga 7C, która liczy 151 km i wiedzie na wysokość 2042 m n.p.m., jest rajem dla motocyklistów, którzy chcą zasmakować jazdy po serpentynach w górskiej scenerii. Droga Transfogaraska ma jednak mroczną przeszłość. Trasa, która dzisiaj budzi zachwyt, powstała dzięki dyktatorowi Nicolae Ceausescu, który w latach 70. ubiegłego wieku rozkazał w miejscu szlaków górskich i leśnych ścieżek wybudować strategiczną drogę. Jej budowa pochłonęła sześć milionów kilogramów dynamitu oraz życie wielu osób.

Zdecydowana większość osób pokonuje Transfagaraszan z północy na południe, ponieważ droga jest tam bardziej malownicza. Ze względów praktycznych, zdecydowaliśmy się przejechać Transfagarasan w odwrotnym kierunku. Znaczna część drogi wiodła lasem i nie była zbyt urzekająca. Długo czekaliśmy na to, aby naszym oczom ukazały się nagie wierzchołki gór. W sierpniu było tutaj bardzo ciasno i tłoczno.  Stania w korkach niestety nie dało się uniknąć.

Transfagaraszan zawdzięcza swoją popularność Brytyjczykowi. To właśnie Jeremy Clarkson nakręcił tutaj odcinek „Top Gear“ i uznał trasę Transfogaraską za najpiękniejszą w Europie. Nie bez powodu. Naszym zdaniem Transfagaraszan koniecznie trzeba zobaczyć.

Zamek w Hunedoarze jest dobrą alternatywą wobec przereklamowanego zamku w Branie. Odkryliśmy go przypadkiem, kiedy planowaliśmy trasę do Sebes. Średniowieczna twierdza ze szpiczastymi wieżami była w przeszłości własnością rodu Korwinów. Aby zobaczyć interiery, należy kupić bilet, który kosztuje 30 LEI za osobę (około 6 EUR). Dużym plusem zamku w Hunedoarze jest to, że można go zobaczyć z bliska bez konieczności płacenia za bilet (odwrotnie niż w Branie).

Transalpina, podobnie jak Transfagaraszan, jest rajem dla motocyklistów. Na przejażdżkę po najwyżej położonej drodze w Rumunii czekaliśmy z niecierpliwością. Droga 67C liczy 148 kilometrów i osiąga wysokość 2145 m n.p.m. Kilka lat temu Transalpina została wyremontowana. Wielką zaletą drogi 67C jest to, że nie jest tak popularna i zatłoczona jak Transfagaraszan. Jazda po niej była prawdziwą przyjemnością. Podziwialiśmy górskie krajobrazy, owce pasące się na górskich łąkach i towarzyskie osiołki, które chętnie pozowały do zdjęć. Czasami tyłkiem do obiektywu…

Zanim przekroczyliśmy rumuńsko-serbską granicę, pojechaliśmy popatrzeć na wykutą w skale podobiznę dackiego króla Decebala, która mierzy 55 metrów. Relief dokończony w roku 2004, znajduje się kilkanaście kilometrów od miasteczka Orsova. Płaskorzeźbę można podziwiać za darmo, ale ci, którym to nie wystarczy, mogą zapłacić za rejs po Dunaju. W Rumunii podobizna Decebala jest popularną atrakcją turystyczną i przyciąga wielu zwiedzających. Ze serbskiej strony rzeźba jest również dobrze widoczna, ale turystów jest tutaj jak na lekarstwo. Jeśli mielibyśmy tam jechać ponownie, pojechalibyśmy bezpośrednio do Serbii.

W Rumunii spędziliśmy prawie 6 dni. Program mieliśmy wypełniony po brzegi, ponieważ chcieliśmy zobaczyć jak najwięcej. Kraj Drakuli zaskoczył nas pozytywnie swoją gościnnością, autentycznością, dobrym jedzeniem i krajobrazami. Z pewnością jeszcze tam wrócimy.

W następnym wpisie opowiemy o naszych przeżyciach z Serbii oraz Kosowa.

Stay tuned!

8 komentářů Přidejte váš

  1. Wspaniała relacja!
    Sama kiedyś ze znajomym podróżowałam motocyklem po Szwajcarii oraz do Rzymu, Toskanii, Prowansji,wzdłuż Lazurowego Wybrzeża oraz do Paryża.W Szwajcarii wjechaliśmy na wszystkie możliwe dla ruchu przełęcze.
    Znam to wszystko,te ciężkie ubrania w ubrania w upale, korki i inne niedogodności.
    To ma swoje wady i zalety.
    Muszę poczytac inne Wasze relacje!
    Pozdrawiam serdecznie-)

    1. MBanas píše:

      Dziękujemy! Cieszymy się, że artykuł się podobał. 🙂

  2. Bożena píše:

    Przepiękne widoki! Jeszcze nie byłam w Rumunii 🙂

    1. MBanas píše:

      Dziękujemy! Kraj Drakuli polecamy z całego serca 🙂

  3. inumhm píše:

    Niektóre miejsca są naprawdę piękne, z chęcią kiedyś odwiedzę ten kraj 😉

    1. MBanas píše:

      Dziękujemy za komentarz 🙂 Rumunia ma wiele do zaoferowania, w dodatku za przystępne ceny.

  4. Magda píše:

    Wspaniały artykuł. Za rok wybieramy się z dziećmi na objazdowkę samochodem po Rumunii. Na pewno skorzystamy ze wskazówek 😊

    1. MBanas píše:

      Dziękujemy za miłe słowa 🙂 Cieszymy się na Twoje wrażenia z Rumunii 🙂

Zanechat odpověď

Vyplňte detaily níže nebo klikněte na ikonu pro přihlášení:

Logo WordPress.com

Komentujete pomocí vašeho WordPress.com účtu. Odhlásit /  Změnit )

Google photo

Komentujete pomocí vašeho Google účtu. Odhlásit /  Změnit )

Twitter picture

Komentujete pomocí vašeho Twitter účtu. Odhlásit /  Změnit )

Facebook photo

Komentujete pomocí vašeho Facebook účtu. Odhlásit /  Změnit )

Připojování k %s